روشِ امتیازدهی
سازگاریِ دو نام را از جمعِ ابجدشان می‌سنجد — کهن‌ترین روشِ «توافقِ نام‌ها».
این روش در منابعِ سنتیِ فراوان و جاافتاده است و در نیک‌نام یکی از سه لنزِ اصلیِ رتبه‌بندی به‌شمار می‌رود.
روشِ منسوب به شیخ بهایی می‌گوید سازگاریِ دو نام (مثلاً نامِ فرد با نامِ پدر و مادرش، یا نامِ مادر با فرزند) را می‌توان از جمعِ ابجدِ دو نام و باقیمانده‌ی آن بر ۵ سنجید.
باقیمانده‌ی «خوب» یعنی دو نام به‌هم می‌رسند و دوام می‌آورند؛ باقیمانده‌ی «نامناسب» یعنی اصطکاک؛ و «۰» یعنی رسیدن اما با تنش.
دو‌نامی
(ابجدِ نامِ اول + ابجدِ نامِ دوم) ٪ ۵
چهارنامی
(نام + مادرِ نام + نامِ دوم + مادرِ نامِ دوم) ٪ ۵
نسخه‌ی دقیق‌تر که نامِ مادرِ هر دو طرف را هم دخیل می‌کند
۱ یا ۳
رسیدن و دوام و سازگاریِ خوب
۰
رسیدن، اما با تنش و اصطکاک
۲ یا ۴
عدمِ تناسب
برای «بررسیِ نامِ خود»، سازگاریِ نام با نامِ پدر و مادرِ شخص سنجیده می‌شود («خوش‌یمنیِ ریشه‌ای»). برای «انتخابِ نامِ فرزند»، سازگاریِ هر نامِ پیشنهادی با فرزند (و در نسخه‌ی چهارنامی، با نامِ والدینش) حساب می‌شود.
منابع: نمناک — طالع‌بینیِ ازدواج با ابجد کبیر · نی‌نی‌سایت — انتخابِ اسم به روشِ شیخ بهایی · آتنابوک
این روش‌ها سنتی/معنوی‌اند و ادعای علمیِ قطعی ندارند؛ برای انتخابِ آگاهانه در کنارِ معنی و سلیقه‌ی شخصی به‌کار می‌روند.